×

ഞാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര്?

കഴിഞ്ഞദിവസം കൊയിലാണ്ടിയിൽ വച്ചുനടന്ന പോസിറ്റീവ് കമ്യൂണിന്റെ ഒരു പ്രോഗ്രാമിൽ സായാഹ്ന വേദിയിൽ നിന്ന് ഗാമാ കിച്ചൻ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ, സമയം ഒരു വില്ലനായി എനിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.

കണ്ണിൽപ്പാഞ്ഞത് മംഗള എക്സ്പ്രസിന്റെ കൂക്കിവിളിയും പിന്നാലെ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന ചെറുപുഴയ്ക്കുള്ള അവസാന ബസ്സുമായിരുന്നു. കയ്യിൽ വെറും പത്ത് മിനിറ്റ്, മുന്നിൽ മുട്ടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക്. ഓട്ടോകൾ കിട്ടാക്കനി. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ഇരമ്പലോടെ അരികിലെത്തിയത് പഴയൊരു ബൈക്ക്; അതിലിരിക്കുന്നത് കൗമാരം വിട്ടുമാറാത്ത ഒരു പയ്യൻ.

"കയറിക്കോ... എത്തിക്കാം!" എന്ന അവന്റെ ഉറച്ച വാക്കിന് പിന്നാലെ ഞാൻ ഇരുന്നു.

അവൻ വണ്ടി പായിക്കുകയായിരുന്നു. തിരക്കേറിയ നിരത്തുകളെ അവഗണിച്ചു ഇടവഴികളിലൂടെയും കുടുസ്സു പാതകളിലൂടേയും അവൻ കുതിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെയൊരു ഭയം നിഴൽ വീഴ്ത്തി. സമീപകാല വാർത്തകളിലെ കറുത്ത ഏടുകൾ മനസ്സിനെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഇതൊരു ഗുണ്ടാ താവളത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണോ? ഫോണും പണവും കവരാനുള്ള തന്ത്രമാണോ? അഭാനും അനസും പോലെ ഏതോ അജ്ഞാത മുഖങ്ങൾ എന്റെ ചിന്തകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ദൂരെയൊരു ട്രെയിനിന്റെ ചൂളംവിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ സംശയങ്ങളുടെ മുനയൊടിഞ്ഞു. വെറും എട്ട് മിനിറ്റ്—അവൻ എന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മടിത്തട്ടിലെത്തിച്ചു.

ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ എന്നെ സുരക്ഷിതമായി എത്തിച്ചു മടങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ അവന്റെ കീശയിൽ, സ്നേഹസൂചകമായി ഒരു നൂറുരൂപ നോട്ട് ഞാൻ തിരുകി. പക്ഷേ, എന്റെ കൈകൾ തടഞ്ഞു കൊണ്ട്, ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ ആ നോട്ട് തിരികെ നൽകി. എന്നിട്ട് ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു:

"ഇതിനൊക്കെ ഞാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര്?"

'ജെൻസി' (Gen Z) എന്ന് നമ്മൾ പരിഹാസത്തോടെ വിളിക്കുന്ന തലമുറയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ എത്രയോ പരിമിതമാണെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മയക്കുമരുന്നിന് അടിമപ്പെട്ടവരെന്നും, സാമൂഹ്യബോധമില്ലാത്തവരെന്നും, സ്നേഹവും കരുണയും തൊട്ടുതീണ്ടാത്തവരെന്നും നമ്മൾ അവരെ മുദ്രകുത്തുന്നു.

നൂറിൽ ഒന്ന് രണ്ട് പേർ ഇരുട്ടിന്റെ നിഴൽനൃത്തം ആടുമ്പോൾ, വെളിച്ചത്തിന്റെ മക്കളായ ബാക്കി തൊണ്ണൂറ്റെട്ടു പേരെയും നമ്മൾ വിസ്മരിക്കുന്നു. വാർത്താമാധ്യമങ്ങൾ നെഗറ്റീവ് കഥകൾക്ക് പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ, വൈഷ്ണവിനെപ്പോലുള്ള നിശബ്ദ വിപ്ലവകാരികൾ ഈ സമൂഹത്തിൽ നന്മയുടെ വിത്തുകൾ പാകുന്നുണ്ട്.

കൗമാരം എന്നാൽ ക്ഷുഭിത യൗവനം മാത്രമല്ല, അത് കരുണയുടെയും കരുതലിന്റെയും കൂടി പര്യായമാണെന്ന് ആ യാത്ര എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ നമ്മുടെ മുൻവിധികളെ തിരുത്തി എഴുതട്ടെ. ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു: "ഞാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര്?"

അതേ, നന്മ ചെയ്യാൻ മറ്റൊരു അവസരത്തിനോ മറ്റൊരാൾക്കോ കാത്തുനിൽക്കാത്ത ആ മനസ്സിനാണ് കാലം കാത്തിരിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ പേര്.

ജോജോ മൈലാടൂർ